
Podstawą bezpieczeństwa korporacyjnego jest popularnie znana architektura „Defense in Depth” . Defense in Depth (DID) to klasyczna koncepcja obronna stosowana w wojsku, która zyskała akceptację w środowisku Infosec na początku XXI wieku. Implementacja/wersja DID w Infosec ewoluowała, aby reagować na zagrożenia wraz z rozwojem krajobrazu zagrożeń.
Przed pojawieniem się Internetu komputery miały tylko ochronę antywirusową, ponieważ głównym zagrożeniem były wirusy. Wirusy były przenoszone przez nośniki (dyskietkę itp.). W przypadku Internetu wszystkie komputery były połączone, a zagrożenia, takie jak robaki, rozprzestrzeniały się w sieciach, więc musieliśmy je zabezpieczyć i najpierw pilnować, kto wchodził do sieci, i tak dalej i dalej.
W obecnej formie architektura DID rozrosła się, aby objąć wiele warstw i wciąż ewoluuje. W rezultacie architektura DID przełożyła się na warstwowe zabezpieczenia – obwodowe, sieciowe, punktów końcowych, aplikacji, użytkowników, danych, polityk itd. Dla każdej warstwy opracowano osobną i odrębną kontrolę w celu ochrony przed zagrożeniami dla tej warstwy. Na przykład, techniczne środki bezpieczeństwa obejmowały takie rozwiązania, jak zapory sieciowe, bezpieczne bramy internetowe, systemy IDS/IPS, EDR, DLP, WAF oraz produkty antywirusowe .
Oprócz wdrażania wielowarstwowego rozwiązania bezpieczeństwa w odpowiedzi na zmieniający się z czasem krajobraz zagrożeń, rozwiązania te były własnością, były zarządzane i obsługiwane przez różne grupy w firmie. Na przykład, rozwiązanie zapory sieciowej było własnością zespołu ds. infrastruktury w dziale IT. Inna grupa była odpowiedzialna za rozwiązanie poczty e-mail, a jeszcze inna za rozwiązanie bezpieczeństwa punktów końcowych. W ten sposób powstało wielowarstwowe rozwiązanie, które istniało niezależnie od wszystkich pozostałych. W związku z tym koncepcja samodzielnego rozwiązania, w którym cała wiedza pozostawała w obrębie zespołu odpowiedzialnego za nie – w silosie.
Kolejna unikalna cecha, najlepsze w swojej klasie rozwiązania, również charakteryzowała rozwiązanie warstwowe. Ponieważ rozwiązania ewoluowały, innowacje pochodziły z różnych źródeł i dyscyplin, a każdą nową warstwę rozwiązania dostarczali różni dostawcy.
DID, czyli warstwowe podejście do bezpieczeństwa, sprawdziło się w przypadku zagrożeń jednowektorowych, tj. gdy zagrożenie wchodziło i wychodziło w tym samym wektorze. Klasycznym przykładem tych wczesnych zagrożeń są ataki sieciowe wykrywane przez systemy IDS/IPS , zagrożenia e-mailowe, takie jak spam rozsyłany przez bramki pocztowe itp.
Jednak w miarę jak zagrożenia stają się coraz bardziej złożone i pojawiają się narzędzia do automatycznego generowania złośliwego oprogramowania, botnet i zdalne programowanie, warstwowy model bezpieczeństwa rozpada się. Dzieje się tak, ponieważ założenie nieodłącznie związane z zabezpieczeniami warstwowymi – że wszystkie zabezpieczenia i kontrole są idealnie dopasowane do wykrywania wszystkich zagrożeń i nie ma martwych punktów – okazuje się fałszywe. Są martwe punkty, na które żaden z elementów sterujących nie ma żadnej widoczności. W rezultacie osoby atakujące wykorzystują martwe punkty na swoją korzyść, co utrudnia wykrycie tych złośliwych działań.
Z naszego doświadczenia w radzeniu sobie z zagrożeniem wielowektorowym jasno wynika, że wszystkie kontrolki związane z zagrożeniem wielowektorowym mają widoczność tylko dla swoich silosów i nic poza tym. Pamiętaj, że jest to zgodne z projektem i sposobem, w jaki połączyło się obecne rozwiązanie.
Ponadto cała podstawowa konfiguracja oddzielnych infrastruktur, silosów danych i mechanizmu odpowiedzi oznacza, że zarządzanie kontrolą bezpośrednio jest problemem drugiego rzędu (n**2 – n). Jednak posiadanie warstwy na wierzchu wszystkiego, co działa, jest problemem pierwszego rzędu (2n) do rozwiązania.
Opcje rozwiązania problemu martwych punktów są następujące:
- Niech każdy kontroluje swojego sąsiada, w czym nie jest zainteresowany.
- Zatrudnij więcej analityków, aby ręcznie rozszerzyć widoczność poza silosy
- Uzyskaj narzędzie, które może zapewnić wgląd w kontrolki i ich dane w silosach i wykrywać te wielowektorowe zagrożenia za pomocą automatycznego gromadzenia danych, korelacji, wykrywania i reagowania.
Jeśli wybrałeś opcję nr 3, masz rację!
Bez względu na nazwę, rozwiązanie w punkcie 3 to koperta, która obejmuje wszystkie elementy sterujące w celu wykrywania, korelowania, koordynowania i zapewniania działań w odpowiedzi na zagrożenia w silosach.
I to jest najbardziej wydajny sposób na optymalizację wielopoziomowych, wielowarstwowych systemów bezpieczeństwa.
Ma na imię Open XDR.
Open XDR jest tkanką łączną między kontrolami bezpieczeństwa, która ma umożliwić zespołom bezpieczeństwa zrozumienie ogromnych ilości danych generowanych przez ich kontrole bezpieczeństwa. Powód, dla którego nazywa się go „otwartym”, nie jest trywialny; jest to cecha definiująca rozwiązanie. Open XDRs może pozyskiwać dane z dowolnej kontroli bezpieczeństwa, w tym dowolnej EDR wdrożyła organizacja. Następnie wykorzystanie specjalnie zaprojektowanych funkcji wykrywania może wyeliminować te wielowektorowe zagrożenia, które, jeśli nie zostaną wykryte, mogą umieścić Twoją organizację na pierwszej stronie gazety (lub w witrynie z wiadomościami).
Chociaż w cyberobronie nie ma srebrnej kuli, Open XDR to obiecujące nowe podejście do bezpieczeństwa, które minimalizuje martwe pola, jednocześnie zwiększając efektywność zespołu ds. bezpieczeństwa.




