W trakcie niedawnej rozmowy z dyrektorem ds. IT dużej instytucji edukacyjnej pojawia się następująca okoliczność: administrator uniwersytetu prowadzi rekrutację na stanowisko; z ponad 300 CV, które otrzymuje, 95% z nich wygląda tak podobnie, że mogły pochodzić od tej samej osoby. I w pewnym sensie to zrobili.
Wraz z upowszechnieniem się narzędzi opartych na sztucznej inteligencji na rynku konsumenckim, coraz trudniejsze i ważniejsze staje się rozróżnienie treści tworzonych przez sztuczną inteligencję od treści tradycyjnych. Wraz z automatyzacją coraz większej liczby zadań, sztuczna inteligencja jest wdrażana nie tylko po to, by usprawnić procesy twórcze, ale także po to, by opracowywać nowe sposoby infiltracji sieci, wydobywania danych i podszywania się pod użytkowników.
Najbardziej skutecznym narzędziem w naszym arsenale, jeśli chodzi o identyfikowanie i regulowanie treści generowanych przez sztuczną inteligencję, jest w rzeczywistości sama sztuczna inteligencja.
Idea sztucznej inteligencji regulującej sztuczną inteligencję opiera się na wszechobecnej logice otaczającej narzędzia detekcyjne oparte na sztucznej inteligencji . Sztuczna inteligencja okazała się skutecznym narzędziem w zakresie sortowania przytłaczających ilości danych – dlaczego nie wykorzystać najnowocześniejszego narzędzia w naszym arsenale do monitorowania, regulowania i angażowania się w stale rozwijającą się dziedzinę sztucznej inteligencji?
Cyberbezpieczeństwo to klasyczny branżowy przykład narzędzi opartych na sztucznej inteligencji (AI), które odgrywają znaczącą rolę w regulowaniu zachowań innych podmiotów generowanych przez AI. Cyberataki są skuteczne dzięki ewolucji i adaptacji do zaostrzonych środków bezpieczeństwa – co pozwala na przeciążenie systemu bezpieczeństwa na wielu frontach. Możliwości te są wielokrotnie wzmacniane przez AI, co czyni je znacznie skuteczniejszymi, a tym samym stanowią znacznie większe zagrożenie dla bezpieczeństwa zarówno organizacji, jak i osób prywatnych.
Cyberataki mogą naruszyć dane wszystkich użytkowników i klientów danej organizacji; ręczne kontrolowanie zamaskowanych ataków społecznościowych byłoby zadaniem syzyfowym.
Wystarczy jeden udany atak, aby poważnie zagrozić całej organizacji. Przy takich stawkach konieczne jest, aby organizacja znalazła rozwiązania i zainwestowała w platformy, które są w stanie sprostać poziomowi bieżących zagrożeń przy tym samym lub większym poziomie zaawansowania. Ze względu na charakter zautomatyzowanych ataków, najskuteczniejszy system cyberbezpieczeństwa jest jednocześnie najskuteczniejszy.
